woensdag 23 augustus 2017

Simpel

Het lievelingsjurkje van Ella kende al verschillende versies. Intussen zijn we weer een maatje opgeschoven. In de stoffenstapel (die eindelijk, na twee jaar stashbushing zichtbaar begint te zakken) lag nog een stofje dat zich perfect leende voor de Simple Dress van Kaatjenaaisels. Ideaal om een beetje terug op dreef te komen na mijn naaidipje. En een blije dochter als resultaat.



Patroon: De Simpel Dress, het gratis patroon van Kaatjenaaisels
Stof: een paneeltje uit een vorige collectie van Finchfabrics

maandag 21 augustus 2017

Maxirok voor kinders

Patronen voor pubers in kinderlijfjes, moeilijk te vinden. Gelukkig zijn er madammen die hierop raad weten. Een lapje werd op een avondje omgetoverd tot een rok en dit stukje stof ziet de kast niet vaak. Merci Riet, voor het gratis patroon en de duidelijke handleiding. Misschien dat ik me binnenkort aan een versie voor mezelf waag.



Patroon: Maxirok van Mind the Whale
Stof: lapje uit de restjesbak van de Stoffenstraat

zaterdag 12 augustus 2017

Junie Bea

Patroontesten, het blijft een strijd. Hoe graag ik het ook doe, tijdsgebrek, deadline-avonturen, opgroeiende dochters, allemaal factoren die ervoor zorgen dat het niet altijd loopt zoals ik door mijn rooskleurige bril steeds zie.
Toch schreef ik me in om het nieuwste patroon van SundayGirlDesigns te testen. Ella is zot van jumpsuits, dus waarom zou ik het niet eens wagen om er eentje voor haar te maken?
De Junie Bea Romper bevat een haltertop en kraag, lekker zomers, dus wij hopen op nog een paar mooie dagen de komende weken, zodat deze jumpsuit nog een paar keer uit de kast mag komen.






Patroon: De Junie Bea Romper
Stof: Stoffenverkoop Geel 

Met heel veel dank aan mijn 'moet dat nu echt, mama'-dochter, die enkel met de idiote strik op de foto wou.




donderdag 10 augustus 2017

Tomatenconfituur

Tomatenconfituur. Ik fronste mijn wenkbrauwen toen ik van mijn moeder dit antwoord kreeg op de vraag wat zij maakte met het overaanbod aan tomaten uit de tuin.
Bij het proeven van haar confituur verdween mijn frons, meer nog, het pakje toastjes werd spontaan opgesmikkeld. En verdween ik in de serre om een hele emmer tomaten te plukken.
Thuisgekomen veranderde ik de tomaten in confituur, onder goedkeurend oog van de rest van het huishouden.
Tijd dus om met jullie het receptje te delen.



Tomatenconfituur:

Nodig: - 2 kilo tomaten
            - 1 grote ui
            - 200 gram geleisuiker
            - een beetje rozemarijn
            - een snuifje peper
            - een beetje citroensap

Werkwijze: - snij de ui in kleine stukjes en stoof deze glazig
                   - ontvel en ontpit de tomaten en snij deze in kleine stukjes
                   - voeg de tomatenstukjes, de rozemarijn en de geleisuiker bij de gestoofde ui
                   - laat het geheel vijftien minuten pruttelen, vergeet niet af en toe om te roeren
                   - kruid de confituur af met peper en een beetje citroensap
                   - verdeel over de confituurpotten en laat afkoelen

De confituur is heerlijk op toastjes, ideaal om te gebruiken als aperitiefhapje.
Ik voegde ook nog wat eenzame selder uit de frigo toe, lekker knapperig en fris als tussendoortje.
Dus laat het overaanbod aan tomaten maar komen, ik geraak ze wel kwijt dit jaar.





zaterdag 29 juli 2017

Een weekje zonder ...

... zondigen. Dat was mijn uitdaging voor de blogchallenge deze week.



Ik ben een Bourgondiër in hart en nieren. Met een vader als kok stond er thuis altijd lekker (en gelukkig ook gezond) eten op tafel. Tel daarbij nog de factor zoetekauw en je zal ook begrijpen dat ik niet het lijf heb van een topmodel.
De laatste jaren probeer ik regelmatig aandacht te besteden aan gezonde voeding. Niet alleen voor mezelf, ik wil ook mijn dochters de juiste voedingsgewoonten aanleren. En ik denk dat we dat niet zo slecht doen. Er wordt hier drie maal daags getafeld. Steeds zijn er groenten en fruit aanwezig, frisdrank is beperkt tot maximum één glas per dag. Een weekmenu zorgt ervoor dat er voldoende afwisseling is en ook restjes netjes opgewerkt geraken. En een klein moestuintje en ouders met een serre vullen onze diepvries zodat we ook buiten het seizoen voldoende vers aanbod hebben.
Maar de zoetekauw in mij vult de snoepkast ook regelmatig aan, en ik moet stiekem toegeven dat ik die ook vlotjes mee leegeet.

Een weekje zonder zondigen, een hele uitdaging dus, die ik welgeteld volhield tot dinsdagmiddag.
Want zeg nu zelf, een fietstochtje met de dochters mag beloond worden met een ijsje van de lekdreef.
Woensdag tijdens mijn vroege shift was een collega jarig, en traktaties kan ik niet weerstaan. Donderdag ging ik de meisjes ophalen bij mijn ouders en kreeg ik een hele menu, inclusief dessert mee naar huis, probeer dat eens te negeren. En vrijdag genoten we op ons terras van een uitgebreide aperitief, het is tenslotte nog steeds zomer.

Het suikermonster in mij heeft gewonnen deze week. En ik ging volledig de mist in wat deze challenge betreft.  Volgende week hopelijk beter.

zondag 23 juli 2017

Uitstelgedrag

Onlangs deed Miss Pixie een oproep. Of er iemand zin had in een uitdaging. Eentje die de volledige vakantie zou duren, elke week een ander thema. Een challenge die onze muizenissen uit ons hoofd haalt en zo zorgt dat we in september helemaal fris het najaar ingaan (of hopelijk helemaal fris kunnen genieten van een op en top nazomer).


Als ik het woord Challenge hoor, steek ik al mijn hand in de lucht. In mijn hoofd is het altijd haalbaar om deel te nemen. Maar ik ken mezelf, mijn chaotische, onregelmatige leventje zorgt ervoor dat dit niet altijd in praktijk om te zetten is.
Toch doe ik deze keer mee. Er valt immers niets te verliezen, je kan zelfs een beetje foeteren met de wekelijkse opdrachten. En laat dat net één van mijn specialiteiten zijn.

De eerste twee weken van het verlof liet ik de Challenge aan mij voorbij gaan. Vakantie met het hele gezin, rust tot in de toppen van mijn tenen, daar kan geen uitdaging tegenop.
In de maand juni deed ik ook nog een beetje van decluttering, dus kon ik gerust de eerste uitdaging voorbij laten gaan. Ook week twee passeerde, ik teerde nog voort op de rust die ik had gedurende mijn verlof, zodoende was yoga niet één van mijn prioriteiten.

Uitstelgedrag dus, de grote noemer voor uitdaging drie. Moest er een top tien bestaan van mensen met uitstelgedrag, zou je me daar zeker in terugvinden. Ik ben een lijstjesmadam, regelmatig vind ik papiertjes terug met taakjes, die nog langs geen kanten uitgevoerd werden. Tijd om een nieuw lijstje te maken en ervoor te zorgen dat ik deze keer wel zou slagen in mijn opzet.
Wat gebeurde er deze week dan wel (en werd met een dikke streep van mijn lijstje gehaald?)

- De ramen werden gepoetst, langs binnen en langs buiten. Niet dat dat anders niet gebeurd, maar er zijn twee vensters hier in huis waarvoor ik de ladder nodig heb, en die worden regelmatig overgeslagen. Niet deze week dus.

- Ondanks mijn grote opruimactie in de maand juni, stond mijn inkomhal nog vol met spullen die moesten verdwijnen. Dozen voor de kringloop, zakjes voor de ene of andere, ... Ik laadde mijn koffer vol en toerde een middagje rond om alles op de juiste plaats achter te laten. En hoezee, je kan weer door de voordeur binnenkomen.

- Het jaarlijks papierwerk, een taakje dat ik hier thuis in handen neem. De belastingsaangifte is binnen, maar alle documenten van 2016 liggen nog in de kast. Hoog tijd om alles te sorteren en te klasseren.

- Mijn auto kreeg nog eens een opruimbeurt en werd gestofzuigd. Geen groot werk, maar af en toe wel hoognodig, aangezien ik eerder een chaotisch, rommelig type ben, waardoor het soms lijkt dat ik in een woonwagen rondrij in plaats van in een personenwagen.

En dan vragen jullie je nu af: wat werd er dan niet doorstreept op mijn lijstje?
Ik kwam niet toe aan de grote berg herstelwerk dat hier al geruime tijd ligt te wachten. Maar geen paniek. Ik heb de smaak te pakken en ga ervoor zorgen dat hieraan gewerkt wordt (tenzij ik weer herval in mijn uitstelgedrag).

woensdag 31 mei 2017

Yes, I can!

Ik had dus een keuze, en kroop onvoorbereid (tenzij je een eenmalige training van 40km een deftige training noemt) op mijn fiets voor Kom op tegen Kanker.
Mijn derde deelname is intussen een feit. Terwijl ik vorige edities met een groot ei aan de start stond, wist ik nu al wat er van me verwacht werd. Ik ben al dikke vrienden met de koersfiets, reed al een paar keer in een groot peleton, wist dat er om de 30km een stopje voorzien werd, dus allemaal pluspunten. Hetgene waar ik deze keer schrik voor had waren vooral de af te leggen kilometers (125) en de voorspelde zon. Bloed kwam er gelukkig niet aan te pas, zweet en tranen wel.
De zonnecrème die we aan de start kregen, werd dankbaar gebruikt. Mijn sneeuwwitjesvel is niet echt bestand tegen langdurige blootstelling aan zonnestralen, dus frequent smeren was de boodschap.
En zoals verwacht vielen de kilometers tegen. We reden van Bornem naar Aalst en dan naar Mechelen. De eerste 60km was er geen vuiltje aan de lucht. Maar toen begon het pas. Vals plat, zoals ze zeggen. 61 meter hoogteverschil op 15 kilometer. Klinkt niet spectaculair, maar ik kan u verzekeren dat ik toen bijna ben doodgegaan. Ik wil me dan ook verontschuldigen bij mijn mederenners voor alle lelijke woorden, het was me gewoon even teveel.
Gelukkig is er dan het groepsgevoel, word je door enkele medefietsers aangemoedigd, staan er supporters aan de kant, vind je net nog een stuk koek in je achterzak, komt er een streepje schaduw om af te koelen, ... en vind je weer de juiste kadans om de trappers nog tig kilometers rond te duwen.
Ik heb het gehaald, met veel traantjes. Niet alleen van vermoeidheid, ook van emotie. Voor mij was het een strijd van een halve dag. Al die duwtjes in de rug, zij deden wonderen. Voor kankerpatiënten duurt het veel langer. En zij verdienen ook een duwtje in de rug. Hopelijk heeft ieder van hen ook een horde fans die aan de zijkant, zodat ze de lange weg niet alleen hoeven af te leggen.